Plantaardig verlegen

Van de week sprak ik af met mijn oud-jaargenoot, Ralph. Ooit deden we samen de
officiersopleiding van de marine. Ooit hingen we iedere avond een paar uur aan
dezelfde bar. Ooit deelden we vrolijk sigaretten, klaagden we over katers en bestreden
die met vette snacks.

Ralph en ik kwamen uit een heel verschillend nest, ook al groeiden we nog geen dertig
kilometer verwijderd van elkaar op. Bij mij thuis waren er vaste koffie- en thee-
momentjes. Aten we altijd aan tafel en waren tafelmanieren een groot goed. Bij Ralph
kregen ze, als er bezoek kwam, niet één, maar twee stukken vlees bij het avondeten.
Toen ik achttien was, voelde dat simpele feit als het grootste bewijs van onze
verschillende opvoeding.

Jaren later lieten we tijdens een uitzending, weliswaar niet tegelijkertijd, allebei
voetstappen achter in het Midden Oosten. En met die gedeelde ervaring streken we
neer bij de Libanees bij mij om de hoek. Ik, inmiddels alcohol- en rookvrij, volledig
plantaardig en liefst onbewerkt etend. Ralph gewoon nog helemaal Ralph.

Het is altijd leuk om Ralph te zien. Hij is altijd positief, ongecompliceerd en vrolijk. En
ondanks die herinnering aan dat tweede stuk vlees, eet hij gewillig mee met mijn vegan
Mezze-schotel. Dat er geen alcohol werd geserveerd vond hij prima. Later in de kroeg
dronk hij zijn dagelijkse paar biertjes. En dat bleef hij doen, zei hij. Want hij merkte er
niks van. Net als van die paar sigaretten per dag die hij nog rookte. Als de super
irritante vriend die ik ben, opperde ik nog dat je van kanker eerst ook niks merkt, want
dat weet ik uit ervaring. Ralph lachte.

Ralph vertelt me over hoe zijn vrouw worstelt met haar gewicht. Eigenlijk al zolang hij
haar kent. Ze is nu honderd kilo en ondanks dat uit alles blijkt dat Ralph haar prachtig
vindt en een voorliefde koestert voor vollere vrouwen, stemt haar worsteling hem
treurig. Mijn hoofd stroomt over van de ideeën en suggesties. Ik weet zeker dat ik haar
zou kunnen helpen.

En toch laat ik die suggestie achterwege. Natuurlijk, ik benoem hoe hypnose kan helpen
in de strijd tegen de kilo’s. Maar ik vraag ook of ze Ozempic heeft geprobeerd. Ralph
kent het middel niet en ik voel me alsof ik mezelf verloochen. Want waarom zou ik een
medicijn suggereren voor suikerziekte type 2? Ik weet helemaal niet of de vrouw van
Ralph diabetes heeft. En belangrijker nog, waarom raad ik Ralph niet aan om zich te
verdiepen in een “Whole Food Plant Based-Lifestyle”?

De ervaring leert dat er twee dingen gebeuren als ik voeding als medicijn suggereer:

1. Als eerste vertelt mijn gesprekspartner altijd graag over hoe gezond deze
eigenlijk al eet. Ondanks dat nog geen dertig procent van de mensen in
Nederland de aangeraden 200 gram groente eet per dag en de kleine kans dat
iedereen die ik spreek in die krappe dertig procent valt.
2. Ten tweede zijn mensen geneigd om me te vertellen hoe goed ze het doen op
koolhydraatarm. Soms noemen ze het keto. Een dieet waarbij koolhydraten
gemeden worden en veelal calorisch worden vervangen door eiwit en vet. En
ondanks dat dat een dieet is dat strikt genomen geheel plantaardig en zo min
mogelijk bewerkt zou kunnen worden gevolgd, geldt meestal dat vlees en zuivel
een prominente plek innemen.

Ralph gaf direct aan dat zijn vrouw niet open stond voor crash dieten. “Good for her”, dacht ik. Want natuurlijk weet ik dat als er iets is dat je metabolisme vertraagt en je op de lange termijn alleen maar zwaarder zal maken, dat dat een crash dieet is.

Maar ook weet ik dat jarenlang overgewicht in de helft van de gevallen kan leiden tot
ontstekingsreacties in het lichaam die zorgen voor lethargie en gebrek aan motivatie.
En vetcellen onthouden hoe zwaar je bent geweest en proberen met man en macht
altijd terug te keren naar “de goede oude tijd”.

Dus zei ik niets. Getekend door jarenlange ervaring met hoe “extreem” mensen een
plantaardig dieet vinden, zei ik niets. En daar had ik de dag erna meteen spijt van.
Want ik had deze vrouw gewoon heel goed kunnen helpen. En nu liet ik haar maar
worstelen! Ja, ze zal veel moeten leren. Maar ik kan er zijn om haar te helpen. Ook
Sijmen en ik hebben deze manier van eten moeten leren. En ook wij hebben, soms met
best veel moeite, afscheid genomen van dingen die we lekker vonden.

Maar zoals je je als kind niet kan voorstellen dat je ooit heel graag op jezelf wilt gaan
wonen, zo is onze WFPB lifestyle iets waar we zo enorm van genieten dat het het gemis
van bepaalde ooit zeer geliefde maaltijden, ruimschoots goed maakt.

Dus appte ik de volgende ochtend aan Ralph dat er een support team klaar staat voor
zijn vrouw, als ze zover is. Ik heb ze het nummer gegeven van een vriend die 45 kilo is
afgevallen, en slank is gebleven. Enkel door WFPB te gaan eten en iedere dag te
wandelen. Zijn vrouw is dietiste en wil Ralph’s vrouw met alle liefde helpen. En ik bied
mijn hypnotherapie diensten aan. Al naargelang haar voorkeuren kijken we daarmee
ofwel naar de dieper liggende oorzaak van het overgewicht, of we zorgen dat ze met
veel meer gemak anders kan gaan eten.

En wat als het niet voornamelijk te maken heeft met eten? Daar schrijf ik een volgend
blog over. Stay tuned!